Calendar
 
  Last Diary
 
งานรับปริญญา ม.เกษตร
มุข call center แบบเฟลๆ
หมาพระเอก
เลือกตั้ง
วันเกิดอีกละ
ดราม่า ป.โท - -?
เฟค
แผ่นแท้แผ่นเก๊
รถไฟฟ้ามาหานะเธอ
แล้วจะถามทำไม
ฝันพิลึกๆ
วันเวลาที่ดีเหล่านั้น
ร้อนๆ บ้าบอ
เด็ก ป.โท
สอบ ป.โท
ตัวเลขตัดสินคน
ผลสอบออกแล้ว
วันสอบ TU-GET@รังสิต
อเมซซิ่งไทยแลนด์ภาคพิสดาร
เมื่อฟ้าผ่าก็ฆ่าคอมได้
  Favourite Diary
 
  Counter
       


  งานรับปริญญา ม.เกษตร  

วันนี้ไปงานรับปริญญาที่เกษตรมา เจอหลายๆเรื่อง

1. ไม่มีมหาลัยไหนออกแบบพื้นที่ใช้สอยมาเพื่อรองรับคนในงานรับปริญญา

คนเยอะโคตร  ดีที่มหาลัยมันกว้างหน่อย คนเลยไม่ยัดทะนานเหมือนที่ศูนย์ประชุมกองทัพเรือ
แล้วก็โดนแซวเรื่องนี้ตลอดทาง เพราะคราวตัวเองรับตอนนั้นคนมันแออัดจริงๆ
เหล่าผู้สูงวัยเบียดฝูงคนเข้าไปไม่ไหว = ='

แล้วห้องน้ำห้องท่าก็เละตามประสางานคนเยอะล่ะนะ

2. การวิวัฒนาการของพร็อพของรับปริญญา

จากช่อดอกไม้ มาลัยดอกไม้ เริ่มกลายร่างเป็นไม้คฑาเซลเลอร์มูนติดตุ๊กตาหมี, ถ้วยรางวัลส่วนหัวเป็นตุ๊กตาหมี,ถุงใส่ตุ๊กตาหมี  ทำไมต้องตุ๊กตาหมีก็ไม่รุ้เหมือนกัน
นั่นก็ยังธรรมดา   แต่วันนี้ไปเห็นอะไรที่ไม่ธรรมดามา


เป็นพร็อพรับปริญญา เป็นรูปตัวบัณฑิตเองครับพี่น้อง = ='


ถ้านึกภาพไม่ออก ให้ย้อนความจำไปสมัยรายการทไวไลท์โชว์ของไตรภพ
ที่พี่แกจะแจกรูปแขกรับเชิญ ที่มันใหญ่ๆ เป้งๆนั่นแหล่ะ

แต่งานนี้พร็อพชิ้นนี้ขนาดราวๆ 1/3 เท่านั้น   เห็นแล้วก็ได้แต่คิดว่าคนให้นี่มันล้ำจริงๆ


พร็อพอีกอันที่เห็นแล้วโคตรตะลึง คือป้ายแบนเนอร์ครับ
ลองนึกภาพตอนที่พวกทัวร์ของคลื่นวิทยุพาไป ตปท แล้วมันจะมีถ่ายรูปหมู่กับป้ายแบนเนอร์ยาวๆ


" ตู๊ดๆๆๆFM ทัวร์เขมรกับผู้โชคดี ตู๊ดๆ คน  สนับสนุนโดยยาสีฟันวิเศษนิยมบาล " อะไรประมานนี้

แต่เปลี่ยนข้อความพวกนี้เป็นข้อความแสดงความยินดีกับบัณฑิต ชื่อ - นามสกุล  แล้วก็แปะรูปบัณฑิตลงไปด้วย


โอ้โห ฮะ ถ้ากด like ได้ก็กดให้สุดใจเลยกับไอเดียป้ายแบนเนอร์รับปริญญานี่ แนวได้อีก


3. สิ่งเล็กๆที่เรียกว่าน้ำใจ

พวกผู้สูงวัยและคณะหลบไปนั่งหลังตึกนึงตากลมเย็นๆ  ยายผมก็กำลังเดินช้าๆมากับน้าๆ
แล้วมีผู้หญิงคนนึง รุ่นราวๆแม่ผมนี่แหล่ะ แกยกเก้าอี้แกให้ยายผมนั่ง  ทั้งๆที่ไม่รู้จักกันมาก่อนเลย
แต่ยายก็ปฏิเสธ เพราะมีที่นั่งอยู่แล้ว แค่เดินไปไกลอีกหน่อย

และด้วยความที่ผมไม่เคยมาในระแวกคณะของญาติผมเลย คือเคยมามหาลัยนี้อยู่ แต่ไปอีกคณะนึง
ตอนกำลังไปหาข้าวเช้ากิน ก็ไม่รู้ว่าต้องหาช้อนส้อมที่ไหน

ที่ท่าพระจันทร์กับศาลายา โต๊ะวางช้อนส้อมมันเห็นง่าย เพราะโรงอาหารมันแคบแล้วก็โปร่งมาก
แต่ที่เกษตร โรงอาหารมันดันเป็น 4 บล็อคติดกัน  แล้วโต๊ะช้อนส้อมมันดันอยู่ตรงบล็อคที่ไว้สำหรับนั่งกิน

ไอ้เราก็บ้านนอกเข้ากรุง  เลยหน้ามึนถามคนขายข้าวน่ะแหล่ะ แกก็ให้ข้อมูลซะดิบดี สุภาพโคตรๆ  
ไม่รู้ว่าเป็นมารยาทเฉพาะกิจรึเปล่า  แต่มองว่าดีโดยนิสัยละกัน

แล้วคนขายอีกร้านนึงก็ยังยอมให้เอาภาชนะออกมานอกโรงอาหารได้ เพราะยายเดินไปเดินมามากๆไม่ได้
น้าเลยคุยกับคนขายว่าขอเอาออกมาให้ยายกินข้างนอกได้ไหม คนขายก็โอเค แล้วบอกว่าเดี๋ยวจะมีคนมาตามเก็บคืนให้

4. คนคุมจะแดกหัวเอา

ธรรมดางานรับปริญญาก็จะมีถ่ายรูปหมู่กันบนอัฒจรรย์หน้าคณะ  แต่คณะของญาติเรานี่ก็นะ กระจัดกระจาย
มันก็มีคนนึงยืนปาวๆอยุ่บนอัฒจรรย์ เรียกเด็กให้มารวมกันถ่ายรูป  แล้วก็มีเด็กกลุ่มนึงที่ว่านอนสอนง่ายมายืนสุมหัวตากแดดรอกัน
แล้วก็มีอีกกลุ่มนึงที่ถ่ายรูปกันไม่สนใจพวกถือโทรโข่งเรียกเด็ก

พวกโทรโข่งก็พูดไปปาวๆ  พวกรอก็ยืนตากแดดรอไป  อีกพวกก็ถ่ายรูปกันไป เป็นลูปประมานนี้
จนสุดท้ายย โทรโข่งแมนก็คงนึกขึ้นมาได้ว่า ตูต้องลงมาต้อนเด็กนี่หว่า

โทรโข่งแมนเลยลงมากระชับพื้นที่ จนเหล่าญาติๆ ก็วงแตกกันไป ;p


     Share

<< มุข call center แบบเฟลๆ >>


Posted on Mon 11 Jul 2011 0:56

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh